Árið 1990 var ég að verða 11 ára og Stjórnin var uppáhalds hljómsveitin mín. Sigga og Grétar rústuðu júróvisjón. Eða svona... hverjum var ekki sama um þessar 3 þjóðir sem voru fyrir ofan þau?
Ég og vinkona mín fréttum að stjórnin væri á leið til Ísafjarðar og að það hefði verið haldin júróvisjón danskeppni á barnaballinu. Við létum ekki segja okkur það tvisvar og rukum heim til ömmu þar sem upptöku af júróvisjón var skellt í videotækið og hafnar strangar æfingar.
Við æfðum eins og sannir keppnismenn í heila viku eða þangað til við vorum búnar að ná öllum hreyfingunum fullkomnlega. Að eigin áliti að sjálfsögðu.
Ég var Sigga og hún var Grétar, við vorum í eins peysum og næstum því eins buxum. Okkur fannst við mega töff. Stjórnin var líka svalasta fólkið, og við gátum dansað eins og þau.
Engir aðrir voru búnir að æfa sig svo við rústuðum keppninni og fengum að launum áritaða plötu með stjórninni

Samkvæmt ónákvæmri talningu á sonur a.m.k. 25pör af sokkum. Í dag átti svo að búa barnið til pössunar og að sjálfsögðu senda með honum aukaföt. Eitthvað virtist sokkaskúffan tómleg svona við fyrstu sýn svo hafist var handa við að para saman sokka og leita að samstæðum hér og þar um íbúðina. Eftir mikla og nákvæma leit fundust 5 pör af sokkum og ca 10 stakir sokkar.
Hvernig getur þetta verið?
Þvottavélin okkar er hér innandyra og ég man ekki eftir tilfelli þar sem barnið hefur komið heim sokkalaust eða bara á einum sokk.

Fór á vorgleði vinnunar á miðvikudaginn. Át, drakk, söng, spjallaði og hló. Var úti lengi lengi, hitti fólk og hafði gaman.

Það er alveg magnað að vera í skóla en ekki í prófum eða verkefnaskilum núna. Eina lúxusvandamálið mitt núna er að ég át of mikið í kvöldmatnum og það er ekkert í sjónvarpinu nema hroðbjóður sem ég horfi ekki á og svo hroðbjóður sem ég er búin að sjá.
Bráðum fer lærdómur fyrir sumarpróf að hljóma eins og góð skemmtun. Fátt er svo með öllu illt....
Kannski verður þvottavélin bráðum búin. Þá get ég farið í ból, lesið bók og sofnað eftir 1bls.
Kerling?

jámm ...
Var minnt á það um helgina hversu mikið hefur breyst.... það er svo langt langt langt í konuna sem var ég 2004. Það er stundum svo skrýtið finnst mér. Skrýtið hvað margt getur breyst á stuttum tíma eða svona þannig.
Líka skrýtið hvað þetta hefur verið rætt mikið á mismunandi vígstöðvum þessa helgi.
Eníhú...
Ég stefni ótrauð á að verða nýliðameistari í uppsetningu æðaleggja. Skoða allar nálar í gríð og erg og er manna fyrst að taka eftir því ef einhver sjúklingur hugsar um að viðkomandi leggur sé farin að pirra hann eða eitthvað annað sem gefur ástæðu til að setja upp nýjan.
Ég man hvað ég hlakkaði til að fá að gera þetta og nú er komið að því og mér finnst það alveg jafn fáránlega skemmtilegt og ég hélt, jafnvel skemmtilegra. Svo núna er ég týpíski hjúkrunarfræðineminn sem gónir á hendurnar á öllum og velti fyrir mér hvaða æð ég mundi nú nota ...
Þannig er nú það.

Svo er það hann þarna, ég var alveg búin að gleyma hvað mér finnst hann sætur.

Í dag sat ég á ónefndri kaffistofu og ræddi mikið um það hversu vel heppnað sölutrikk mjólkurneysla væri. Tjáði staðfasta skoðun mína á því að mjólk argasta óþarfi. Ræddi líka aðeins um óhollustu og hvað óhófleg sykurneysla væri nú ægileg.
Svo fór ég heim og eldaði grjónagraut með vanillusykri í kvöldmatinn, bragðbætti hann svo með góðum slatta af kanilsykri og rúsínum.
Á meðan ég var að elda stakk ég uppí mig nokkrum suðusúkkulaðibitum.
Það er nú aldeilis gott að lifa í svona góðu jafnvægi með allt sitt á hreinu.

móðir og barn drepa tímann með því að leira úr dásamlegum heimatibúnum leir.
Mamman: en hvað þetta er fínt hjá þér, er þetta lítið barn?
Barn: nei þetta er fótbolti.

Gaman saman.

Ég er yfirleitt svona morgunmanneskja. Vakna snemma og er fljót að vakna og allt það. Ég hef aldrei skilið hvernig fólk getur sofið langt fram eftir degi. Stundum hef ég meira að segja lagst svo lágt að gera grín að fólki sem sefur mikið og lengi.
En jæja... svo ákvað forsjónin að gera smá grín að mér, leyfa mér að finna hvernig það er að vera þreyttur á morgnanna. Eða svona því sem næst. Ég á barn sem getur ekki fyrir nokkurn mun vaknað snemma. Hann er úrillur og fúll og vill alltaf sofa meira. . Gengur meira að segja stundum svo langt að lemja mig og öskra "nei nei nei" þegar ég reyni, blíðlega að sjálfsögðu, að koma honum á fætur á morgnanna. Í dag svaf hann td til hádegis.
Það verður eitthvað skrautlegt þegar þetta barn verður unglingur og vill sofa ennþá meira.

Ég framkvæmdi mjög heimskulega athöfn í gær þegar ég skoðaði gamlar sumarmyndir úr sveitinni. Myndirnar voru voða fínar en ég var ekki sátt þegar ég leit næst í spegil.
Í dag er ég sem sagt bara búin að borða holla súpu og grófar sykurlausar bruður.
Barnið er veikt svo við höngsum bara. Búin að horfa á latabæ ca 8x og er orðin svo gegnsýrð að ég hafði ekki einu sinni rænu á að lækka á meðan barnið svaf í sófanum. Áfram Latibær!

Ég hugsa stundum mikið og margt og allt fer í steik.

Þegar ég var lítil fannst mér voða gaman í sunnudagaskólanum. Ég gekk meira að segja svo langt að fara í marga mismunandi "sunnudagaskóla", í þjóðkirkjunni því amma fór með mig þangað, í kaþólsku kirkjunni því þar kunni presturinn að galdra og maður fékk hálsmen og í hjálpræðishernum því þar fékk maður að föndra svo mikið og Imma og Óskar voru svo skemmtileg.
Svo fæddist gullbarnið og ég lét skíra hann. Hugsaði í smátíma um það hvort ég vildi láta skíra hann eða ekki og komst að því að það væri mörgum í fjölskyldunni mikilvægt og mér að skaðlausu.
En jæja... sunnudagaskólinn. Um síðustu helgi ákvað ég að skella mér einu sinni þangað með barnið. Var alveg harðákveðin í fara. Svo fór að líða á laugardaginn og ég að hugsaði meira og meira um þetta. Sá fyrir mér prest að tóna, konu með gítar og sjálfa mig að syngja "jesús er besti vinur barnanna". Vissi fyrir víst að gulldrengurinn mundi ekki taka undir og ég hef ekkert brjálæðislega gaman að því að syngja fyrir framan annað fólk.
Svo fór ég að hugsa um síðustu skipti sem ég hef farið í messu. Mér finnst alveg rosalega skrýtið að fara í messu. Mér fer alltaf að líða eitthvað undarlega og mig langar að flissa. Ég hef meira að segja stundum fengið einhverja undarlega sértrúarsöfnuðs tilfinningu - sérstaklega þegar presturinn tónar. Allavega þá hef ég eytt þessum messum í að telja hvað það eru margir sálmar eftir og vanda mig við að flissa ekki.
Sem sagt, eftir því sem ég hugsaði meira um það þá fannst mér fáránlegri og fáránlegri pæling að fara í sunnudagaskólann að syngja lofsöngva til einhvers sem mér finnst líklegra að ég trúi ekki á. Það væri náttúrulega alveg fáránleg hræsni.
Ég fór sem sagt ekki og ætla ekki að fara í bráð. Einhvern vegin er ég afskaplega fegin að vera búin að fá einhvern botn í þetta.
Yfir og gleðilega páska.

Það er fátt betra en að koma glaður út úr prófi, sækja barnið og fara heim og eiga kósý stund saman. Reyna að bæta fyrir stressið og öll skiptin sem sagt var: elskan mín núna er mamma að læra...

Í dag borðuðum við Hjörtur bugles með púrrulaukssúpu-ídýfu og drukkum trópí og töluðum um Þuríði sem fór í stóru flugvélina, Hjörtur sagði mér líka að hún hefði komið og borðað hjá okkur áðan og að hún ætlar að koma aftur seinna.

jamm og jæja.
Er í prófum núna. Stress og óþolinmæði einkenna allt saman. Samt pínu gaman líka, læra og læra. Ég hlakka til í maí þegar ég verð ekki í prófum. Illu er best aflokið.
Vandamálið núna er að ég þarf að lesa voða mikið fyrir miðvikudaginn en ég nenni því ekki og ég veit ekki hvar ég á að byrja.
Eitthvað erfitt þegar ekki glærum er hent útum alla uglu. Einn, tveir og nú!

Barnið á heiðurinn af þessum hressandi myndum.

Væmið
Alltí einu rankaði ég við mér inní eldhúsi í stóra húsinu, með besta barninu og bróðurpartinum af systkinum mínum. Við vorum að dansa saman við "dont worry be happy" og ég fann hvað ég var í alvörunni alla leið hamingjusöm. Mér er ennþá heitt í maganum.

Yfirleitt þegar ég er í tíma þá glósa ég eins og vitlaus manneskja. Ég reyni að skrifa sem mest og les það svo eftir tímana.
Stundum er bara alls ekkert í vit í þessum glósum mínum. Hér koma dæmi frá því í morgun:

Mikilvægt lesa grein einhvers staðar.

Sýnir mynd af svani, belgur á því hann er blásin út hann er opinn (engin mynd fylgir með)

Hérna sjáum við – sjá á netinu hvað er verið að tala um.

Glæra með ónýt lungu

Astrúp - af hverju - því við erum svo skrýtin.

Krabbameinslæknar eru með aðferðir til að reyna að fá krabbameinið til að koma útúr beinunum.

Annars er allt með besta móti. Fann engan hatt til að éta en margt hefur breyst. Sjáum hvað setur. Eina áhyggjuefnið mitt þessa daganna er að hann hverfi jafn auðveldlega og hann birtist. Það væri nefnilega ekkert svo hressandi.

Sem betur fer á ég ekki hatt því þá þyrfti ég nú aldeilis að éta hann.

Jaá.... Undanfarna daga hef ég fengið skrilljón hugmyndir af dásamlegum bloggum. Alveg ætlað að varpa út ógurlegum sannleiksdropum og reyna að bæta líf einhvers í leiðinni. Á meðan ég væri að þessu mundi ég finna lausn á öllum heimsins vandamálum og líf okkar yrði ekki samt.
Þegar kom að því að setja þennan sannleik á blað nennti ég því ekki. Ég nennti meira að hanga á barnalandi - jább ég les barnaland endalaust mikið. Ég nennti frekar að refresha mbl og lesa blogg hjá ókunnugum. Jább geri það líka. Les blogg hjá fólki sem ég þekki ekki neitt. Mér þykir meira að segja vænt um sumt fólk sem ég þekki ekki neitt og stundum er ég æsispennt yfir meðgöngum hjá konum sem ég þekki ekki neitt. Bíð spennt eftir fæðingu barns sem ég mun að öllum líkindum aldrei sjá.
Ég kalla barnið mitt stundum rúsínu - því barnið mitt er sætt eins og rúsína. Ég kalla hann líka stundum rúsínurass - þó það sé kannski ekkert fallegt við það, en ég kalla hann það því hann er barnið mitt og mér finnst það krúttlegt. Ég kalla hann stundum Jósafat Bingó því mér finnst það alveg ótrúlega fyndið - mér finnst Jósafat samt alveg stórkostlega ljótt nafn en þegar ég segi það við rúsínurassinn þá verður það fyndið og skemmtilegt og stundum alveg fáránlega lýsandi.

Jæja, einhvern vegin er þetta að þróast útí einhvers konar játningablogg. Ég vildi bara láta ykkur vita að þrátt fyrir endalaust fullkomnun mína þá er ég bara mannleg eins og þið hin - nema ég geri ekki mistök.
Það var eitthvað meira en ég man það ekki.
Grip

Ég horfi á sjónvarp. Það má meira að segja segja að ég horfi nokkuð oft á sjónvarp. Þar af leiðandi horfi ég oft á auglýsingar. Spái svo sem ekkert sértaklega mikið í þeim en sumar auglýsingar fara meira í taugarnar á mér en aðrar.
Bílaauglýsingar eru eitthvað sem mér finnst vera alveg fáránlegt rugl. Af hverju er ástæða til að sýna bíl sem breytist í action mann þegar hann kemur í beygju eða kónguló þegar hann keyrir yfir sand?
Ég bara skil þetta ekki. Áðan sá ég bílaauglýsingu þar sem bíllinn virkaði eins og hjólabretti fyrir einhvern risa og snerist í marga hringi og hélt svo áfram að keyra. Mig langar alveg alls ekki í bíl sem snýst í marga hringi.
Mér finnst þetta bara svo ótrúlega fáránlega pæling. Kannski er ég bara of jarðbundin.
Ef ég byggi i bæ þar sem fallandi steinkúla væri alltaf næstum því búin að drepa mig, þá væri ég ekkert akandi um kát og glöð, ég væri ekkert þar.
Bílaauglýsingar eru mjög góð leið til að halda mér hamingjusamri, akandi um á gullfallega gelgjubílnum.

Annar handleggur.
Einkunnir! Ekkert sést, hvorki tangur né tetur. Það er ekkert gaman að bíða eftir fréttum endalaust. Ef ég verð einhvern tíma háskólakennari þá verður það til þess að komast að því hvernig maður getur verið svona lengi að skila inn einkunm. Þegar ég kemst að því þá skal ég útvarpa skýringu á veraldarvefinn. Þangað til verð ég bitra konan að bíða og röfla.

Í gær leyfði ég biturleikanum að valsa um og sendi bitur skilaboð útí heim. Alveg skal ég éta hattinn minn ef ég fæ einhvern tíma svar. Children someday?
Þannig var nú það

Allt eins og það á að vera. Búin að vanda mig mikið við að verða ekki svöng og brenna ekki fitu. Lifi eins og kreppa sé í aðsigi og enginn sé morgundagurinn.
Jólin búin að vera yndisleg. Ég og barn alltaf saman og það er gaman. Enginn (leik)skóli, ekkert sem truflar okkur saman.
Jólaboð skemmtileg og allt bara gaman.
Nú sefur hann á sófanum og ég horfi á sjónvarp án samviskubits.

ég get svo svarið það að tíminn líður álíka hratt núna og ágúst 2005. Ég nenni ekkert að læra, ég vil bara að þetta sé búið.
Komin með alveg nóg af þessu öllu saman og mig langar að hætta að vera svona leiðinleg. Mig langar í jólafrí.
Þegar ég hitti fólk þá er ég leiðinleg. Ég hef ekkert að segja vegna þess að ég geri ekkert. Ég er búin að segja nokkrum frá nýjustu uppgvötunum mínum, þær eru samt ekkert svo spennandi.
Sumar fjalla um bakteríur sem drepast ekki við suðu og valda einhverjum hryllingsjúkdómum, eða af hverju maður á ekki að borða hor.
Eða kúkabakteríur.
Ef ég er nógu dugleg að læra þá gætum við rætt um muninn á krónísku og bráðu bólgusvari. VÚHÚ segi ég nú bara..
Þetta blogg átti að vera ein setning.
Jæja þið, vonandi ekki svo mörgu, sem eruð ennþá prófum getið glaðst yfir einhverju nýju að lesa.
Gangi okkur vel.

Það er svo skrýti að maður hugsar út frá allt öðru sjónarhorni þegar maður er orðin fullorðið foreldri. Ég var að hugsa um húsið á Hlíðarveginum. Húsið sem var mér allt lífið einu sinni og var lengi vel risa hluti af mínu lífi og lífi margra annarra.
Ég man eftir stiganum uppá loft. Ég gat hlaupið svo hratt niður hann ef ég svona hálf renndi mér, ég bjó til ógurlegan hávaða en það var alltí lagi - það var gaman og ég fór hratt. Nú get ég ímyndað mér að amma hafi fegnið taugaáfall í hvert sinn sem hún heyrði mig bruna niður brattann stigann.
Ég man eftir því þegar ég prófaði að strauja tölurnar á smekkbuxunum, bara til að athuga af hverju maður þarf að strauja í kringum tölurnar - þær sprungu í marga bita.
Ég man eftir stiganum niður í kjallara, hann var undir súð og slökkva/kveikja takkinn var í loftinu efst í stiganum. Ég man þegar ég var svo lítil að ég þurfti að láta mig detta fram og á takkann til að kveikja. Hjartað mitt hoppar uppí háls af tilhugsuninni um drenginn leika slíkar listir.
Ég man eftir litla eldhúsinu uppi sem var með skápa fulla af alls konar og frystikistu sem innihélt iðulega ís. Þar var líka hansnúið straujárn sem var ógurlega spennandi.
Ég man eftir litla búrinu uppi þar sem amma faldi nammi og páskaegg. Ég man eftir öllum ævintýrunum í skápnum hans afa og gömlu myndunum.
Ég man mjög vel hvernig það var að labba Hlíðarvegin og finna lyktina af hádegismatnum og vona að góða lyktin kæmi frá minni ömmu.
Ég man þegar afi svaf í sófanum niðri svo ég gæti sofið uppí hjá ömmu.
Það var ekkert svo slæmt að vera lítil stelpa í stóra húsinu hjá afa og ömmu.
En nú þarf að læra á meðan lítill strákur býr sér til minningar í stóru húsi hjá afa og ömmu.