Dagurinn mikli er að kveldi komin.
Já loksins rann hann upp, 24. ágúst. Ég er búin að bíða eftir þessum degir í MJÖG langan tíma. Að sjálfsögðu gerðist ekkert markvert í lífi mínu í dag. Það er að segja Júpíter ákvað ekkert að skella sér í heiminn. Núna er bið samt formlega hafin. Hver dagur gæti verið minn síðasti sem ólétt kona.
Ég gerði nú samt margt og mikið í dag. Meira en ég hef gert í marga daga. Ég fór til Reykjavíkur í klippingu. Er sem sagt voða fín um hausinn núna. Fór líka á kaffihús og fór svo í óþarflega langan göngutúr. Áttaði mig ekki alveg á vegalengdinni sem um var að ræða þegar lagt var af stað. Ég lifði það samt alveg af. Þurfti reyndar að pissa aðeins of oft en það er nú svo sem ekkert nýtt.
Núna er ég samt komin aftur á Skagann. Hér mun ég vera þangað til yfir lýkur.
Fann heimilislausan útlending og plantaði honum í íbúðinni minni á meðan. Hann ætti að geta viðhaldið ferska loftinu.
Vonandi koma fréttir bráðum :)
Gó nó

Í dag keypti ég mér litla dollu af picnic og át allt innihald hennar alein. Picnic er fullt af salti. Yes, I am a wild wild woman. :)

jamm og jamm og jú.
Er á Skaganum og býst við að vera hér þangað til Júpíter verður komin í heiminn. Í augnablikinu er ég samt ráðskona á heimilinu þar sem móðir mín er í Noregi og fóstufaðir minn á Grænlandi að vinna.
Já, ég er húsmóðir yfir 4 börnum. Elsti er reyndar 17 ára svo ekki þarf mikið að hugsa um hann. Hann segir stöku orð stöku sinnum og fer heim til vina sinna á kvöldin að spila nintendo. Spennandi, eftir því sem hann segir sjálfur.
Svo er einn 13 ára sem fékk að gista hjá vini sínum í kvöld og þá eru bara 2 eftir heima. 11 ára Sigrún og 7 ára Patrekur. Yndisleg börn allt saman . Ég var alveg búin að gleyma hvað þau eru góð. Kannski mamma hafi lesið þeim lexíurnar áður en ég kom. Þau gera allt sem ég bið þau um og rúmlega það. Ekkert vesen og engin leiðindi. Ég hreinlega öfunda sjálfa mig af svona systkinum.
Stundum masa þau heldur mikið en það liggur víst bara í ættinni. Þau virðast vera vön að hjálpast að og passa hvert annað. 17 ára unglingurinn fór meira að segja möglunarlaust og tók innaf snúrunni fyrir mig. Alveg ótrúlegt finnst mér.
Sigrún (11ára) fór að keppa í fótbolta í dag. Svo sem ekki í frásögu færandi. Eeenn þær unnu einn leik 21-0!!!!!!! Skil eiginlega ekki hvernig það er hægt. Svo get ég varla hugsað um hvernig stelpunum í liðinu sem tapaði líður. Þess má geta að hver leikur er 2x 20mín.
Magnað.

Alheimur Júpíters.

Hér sit ég á brókinni og peysu. Líður alveg hreint ágætlega. Merkilegt hvað mér er samt endalaust heitt. Mér er bara alltaf heitt, alveg sama hvað gengur á. Helga kom í heimsókn um daginn og sakaði mig um að búa í frystikistu. Hún sat hér og skalf í þessa smástund sem hún dvaldi við. Mér líður hins vegar mjög vel þarf eiginlega ekkert á fötum að halda. Það er nú kannski bara gott vegna þess að ég hef ekkert úr svo mikið af fötum að velja.
Ég er að bilast á því að finna alltaf svona mikla lykt alls staðar. Ég er líka ótrlega ógeðisgjörn. Mér finnst allt meira og minna ógeðslegt. Ókunnugt fólk (sérstaklega rónar), dýr, hryllingur í sjónvarpinu, allt svona tal um sjúkdóma og svo held ég alltaf að allt sé skítugt og eitrað. Ég er orðin dáldið leið á þessu. Svo ef ég sé e-ð sem mér finnst ógeðslegt þá fer ég alltaf að hugsa um e-ð sem er ennþá ógeðslegra og þá líður mér ennþá verr.
Fáránlegt. Ólétta gerir mann dáldið fáránlegan stundum.
Nú eru samt bara síðustu metrarnir eftir. Síðustu metrarnir eru samt gjarnir á að vera þeir erfiðustu.
Þessi óléttukafli er samt orðin dálítið langdregin. En þessu lýkur víst að lokum.
Veit að maður á ekki að segja svona en...
Mér finnst feiti gaurinn í lost svo mikill hryllingur að ég get varla horft á þáttin vegna nærveru hans.

Spennandi tímar.
Nú er ég hætt að vinna og sit bara heima og hugsa um hvað ég þarf nú að gera. Ég er samt svo hrædd um að ég þurfi að bíða í óratíma eftir Júpíter þannig að mér finnst eins og það sé best að fresta. Þannig að það er alltaf ýmislegt sem ég ætla að gera á morgun. Svo ligg ég heima heilu dagann og stari út í loftið og hugsa um hvað ég ætla nú að gera mikið á eftir, bráðum, seinna eða jafnvel á morgun.
Fór samt aðeins út áðan. Fór og borðaði stórkostlegt læri hjá Ósk og svo kíktum við á kertafleytingu á tjörninni. Það var voða fallegt allt saman. Veðrið úti er alveg ótrúlega yndislegt. Sérlega hlýtt og svona undarleg útlandalykt í loftinu. Mikið af fólki og af einhverju ástæðum hvísluðu flestir.
Já... á morgun ætla ég að gera e-ð. Kaupa. Ég fer allavega í klippingu á fimmtudaginn.
Hey já... Júpíter var svo ekkert sitjandi eftir allt saman heldur er bara í höfuðstöðu með höfuðið pikkfast ofan í grindinni og bíður þess bara að fæðast. Svo allir eru sáttir og svo ég tali nú ekki um að farast úr spenningi...
Mér þykir vænt um vini mína.

æji já ...
Mest lítið bara ... ekkert merkilegt svo sem.
Er búin að vera að vinna alla helgina og er að fara að vinna á morgun. Fæ svo frí í einn dag og vinn svo mið og fim og svo er ég HÆTT! Mikið óskaplega verður það ljómandi fínt. Mig er farið að langa til að gera svo margt annað en að vinna. Mig langar bara að vera að skipuleggja. Skipuleggja og raða. Það hljómar skemmtilega. Er búin að þvo eina þvottavél af fötum og nú þarf bara að strauja og raða. Mig vantar líka eiginlega kommóðu til að setja fötin í. Það hlýtur að birtast hérna kommóða áður en ég veit af.
en já. Júpíter hefur það gott eftir því sem ég best veit. Hann virðist þó ennþá sitja sem fastast. Það verður gerð tilraun til að snúa honum á föstudaginn en þangað til reyni ég bara að segja honum að snúa sér við og skríð reglulega um á fjórum fótum til að hvetja hann áfram.
Jámm verslunarmannhelgin er algjörlega að fara fram hjá mér. Einu merkin sem ég er búin að sjá voru þegar ég var að fara í vinnuna í gærmorgun. Þá lá áfengisdauður maður/strákur undir póstkössunum í andyrinu. Þegar ég opnaði hurðina á hann og klofaði yir hann lét hann rifa í augun og mér fannst ég sjá að hann hugsaði:"shitt fokk .. hvar er ég ... ónei". Þá var ég fegin að vera bara heiðarlega ólétta konan á leið í vinnuna.
yfir

Nú er ég allt í einu farin að skilja hvernig gamalmennum líður. Eitt sem ég hef fram yfir gamalmennin er að ég sé fram á að þetta ástand mun taka enda og að öllum líkindum mun ég lifa til að segja frá því.
Ég hlakka til þegar ég get staðið upp án vandræða.
Ég hlakka til þegar ég get sest niður án vandræða ;)
Ég hlakka til þegar ég get snúið mér í rúminu án þess að vakna.
Ég hlakka til þegar ég get legið á sömu hliðinni í smástund án þess að fá verk einhvers staðar.
Ég hlakka til þegar ég get sofið heila nótt án þess að fara á klósettið.
Ég hlakka til þegar ég get misst hluti í gólfið án þess að kvíða fyrir því að taka þá upp.
Ég hlakka til þegar ég hætti að sulla endalaust niður á mig.
Ég hlakka til að geta borðað ógeðslega mikið af snakki og skola því niður með kóki án þess að vakna daginn eftir eins og uppblásin blaðra.
Ég hlakka til að fara í gallabuxur (hvenær sem það mun gerast!)
Ég hlakka til að eiga föt til skiptana.
Og ég hlakka ótrúlega mikið til að sjá þessa manneskju sem buslar þarna inní mér. Hlakka til að sjá hvernig hann/hún lítur út.
Hlakka til að kynnast Júpíter.

Hef nú aldeilis ljómandi fínt. Ligg í sófanum heima hjá mér í fínu íbúðinni að hanga í tölvunni með fínu adsl tengingunni. Þetta er allt saman alveg ljómandi notalegt. Ég er bín að fara í Ieka og versla frá mér allt vit og nú er íbúðin mun notalegri. Ég keypti m.a. 10 kertastjaka svo það ætti ekki að væsa um mig.
Í augnablikinu er ég að bíða eftir að þvottavélin klári svo ég geti sett í þurrkarann svo þarf ég að fara út og sinna hinum ýmsu erindum. Mér finnst bara svo gott að vera hérna að ég nenni ekkert að fara út. Mér finnst ég endalaust geta verið hér að dunda mér við að gera fínna.
Það er dálítið erfitt að liggja svona með tölvuna. Bumban hristist til að frá og ég held að Júpíter sé að reyna að segja mér að hann vilji ekki hafa svona tæki ofan á sér.
Annars hef ég það bara fínt og Júpíter líka eftir því sem ég best veit. Ég verð þó stöðugt óléttari. Farin að vagga og labba undarlega og svona.
Í þessari stórkostlegu nýju íbúð er baðkar sem ég elska ótrúlega mikið. Það er svo langt síðan ég hef átt baðkar að ég var alveg búin að gleyma hvað það er gott að liggja í baði tímunum saman og gera ekki neitt. Verst hvað það er erfitt að koma sér uppúr því.
Jæja þvottur kallar

Í gær mætti ég í vinnuna klukkan 16:00. Ég ákvað að byrja á því að kíkja á emilinn minn. Þar beið mín sérlega glæsilegur emill, í honum stóð:

Þú hefur fengið úthlutað íbúð á stúdentagörðum.
Fjölskylduíbúð 105 á 1.Hæð, Eggertsgata 2 ( Hjónagarðar );
Leigutímabilið er frá 2005-07-01 til 2005-08-31

Ég náttúrulega missti vitið af gleði. JESS!!!!!!! Nú get ég farið að flytja og gera allt sem mig langar að gera. Ég get farið að undirbúa komu Júpíters í þennan heim. Ég get farið að kaupa og raða og og og.... bara allt. Hengja upp myndir og ... úff þetta er svo spennandi.
Nú þarf ég ekki að hafa áhyggjur af neinu. Ég er frjáls. Verst að það er heil vika þangað til. Ég veit ekki alveg hvernig ég á að lifa það af. Og þó, það er svo langt síðan ég byrjaði að telja vikur. Þarf að bíða í 9 í viðbót eftir Júpíter. Ætti kannski að lifa af eina viku í bið eftir íbúð...
Ég var svo spennt yfir þessu að ég rauk strax í dag á skrifstofur stúdentagarða til að skrifa undir leigusamninginn. Enn og aftur JESSSS!!!!
Já, mér finnst Júpíter vera ágætis "vinnuheiti" a ljúflinginn.

Nú er ég ekki glöð.
Ég var búin að skrifa sérlega rómantíska færslu um hvað það er notalegt að vera í sveitinni og hversu mikið allt blómstrar og bla og bla...
svo ýtti ég á publish og færslan hvarf. Svo nú sit ég eftir með sárt enni og er að hugsa um að fara bara að sofa ... huh

jahá ...
Í gær fór ég í sakleysi mínu í strætó. Þegar ég kom inní vagninn leit ég úrvalið af sætum og valdi mér svo eitt sem mér þótti nokkuð gott. Ekkert of nálægt parinu sem leit út fyri að vera geðveikt. Þau sátu þarna tvö dálítið ólukkuleg(minntu mig á mæðginin sem dv segir vera verstu nágranna í heimi, þessi sem vilja bara búa saman alltaf). Jæja ég bara sat þarna í sakleysi mínu og beið þess að vagninn nálgaðist heilsugæslustöðina á Seltjarnarnesi. Svo ýtir ógæfufólkið á bjölluna og þau ætluðu greinilega að fara út á sama stað og ég. Rétt áður en við komum á stoppistöðina stóð konan upp, virtist vera á leið að dyrunum, en nei nei, hún gekk til mín, sneri sér að mér og SPARKAÐI í mig!!!!!!!! jább, hún sparkaði í mig. Ekkert fast eða neitt svoleiðis en mér er alveg sama. HÚN SPARKAÐI Í MIG!!! Bara svona eins og ekkert væri sjálfsagðara. Svo bara sneri hún sér við og beið eftir því að vagninn stoppaði!!! Ég var svo hissa að ég átti bara ekki til orð. Vinna mín með fólki með einhverfu hefur kennt mér að sýna ekki viðbrögð við svona löguðu og ég bara gerði það sem reynslan sagði mér, nákvæmlega ekki neitt. Þau voru náttúrulega að fara út á sama stað og ég, og ég var alveg skíthrædd um að konan ætlaði hreinlega að drepa mig. Ég var meira að segja farin að sjá fyrir mér mínar síðustu stundir. Ég sá mér þann kost vænstan að labba bara rosalega hratt á heilsugæslustöðina og vona að þau væru ekki að fara þangað. En að sjálfsögðu urðu vonir mínar að engu, þau voru líka að fara þangað. Maðurinn með eina hækju þannig að það heyriðist svona klikk,klikk hljóð þegar hann labbaði ... oj mér fannst þetta svo hryllingmyndalegt og ég var ógeðslega hrædd. Svo þurfti ég að sjálfsögðu að bíða í smástund eftir að röðin kæmi að mér og á meðan hlustaði ég á konuna æpa útí lofið:"þroskaheft, mella" á milli þess sem hún flautaði á karlmenn sem henni þóttu föngulegir. Ég komst við illan leik inn til ljósunnar minnar og þurfti að stija þar í dágóða stund áður en ég gat talist vera róleg.
jahá, þetta er eiginlega bara með því fáránlegasta sem ég hef lent í.
Kannski ætti ég að hringja í DV : Sparkað í ófríska konu í strætó!! :)

jæja...
Sit heima og skemmti mér alls ekki yfir leiðinlegri bíómynd í sjónvarpinu. Ógisslega gaman. Þó það sé gult merki í horninu þá er myndin ekkert krassandi. Ég er stödd í vítahring heimahangs. Var skipað að taka lífinu með ró eftir að blóðþrýstingurinn minn fór að hækka grunsamlega mikið. Á að gera sem minnst en samt má ég alveg gera smá. Má til dæmis fara í heimsóknir og sund en ég á að taka strætó og ekki labba of langt í strætóinn. Ég má líka bara hanga í heita pottinum en ekki synda(það er nú svo sem í lagi). Vinna er algjört bannorð í bili. Já, ég er núna hálfgildis aumingi. Voðalega hressandi. Eða kannski ekki.
Las grein í Birtu áðan um að einhverja rannsókn sem segir að dökkt súkkulaði lækki blóðþrýsting. Ég ætla að fara í búð á morgun og kaupa svoleiðis og sitja svo heima og vera feit og borða súkkulaði á milli þess sem ég spóka mig í sundi :) æji þetta er nú samt dálítið leiðinlegt. Við skulum nú samt vona að þetta lagist allt saman. Það hlýtur að gera það. Ekki dugir af drepast úr áhyggjum af of háum blóðþrýsting, þá fyrst verður þetta slæmt.
Lífið virðist sem betur fer ekki finna mikið fyrir þessum veikindum mínum þar sem það kúrir í myrkrinu og dundar sér við að stækka. Það sparkar reglulega og þá sérstaklega í hægri síðuna á mér. Mér finnst ósköp notalegt að liggja með hendurnar á bumbunni og finna hreyfingarnar í lófunum. Eins finnst mér gaman að horfa á magann bylgjast og hreyfast til. Þetta er náttúrulega allt alveg stórmerkilegt.

Annars fór ég í ekki síður merkilega útrskriftarveislu í gær, hjá henni Elínu Lóu frænku minni. Það var óskapæega gaman. Hitti fullt af fólki sem ég hef ekki hitt í lengri tíma, suma jafnvel aldrei. Veitingarnar voru líka með besta móti og ég át á mig gat að sjálfsögðu. Gott að vera með afsökun fyrir ofáti. Já þetta var mjög skemmtileg veisla, full af skemmtilegu fólki.
Nú er ég komin með náladofa í vinstri sköflung svo ég ætla að breyta um stellingu.

Ég horfði á Opruh ræða við konur útum allann heima áðan. Hef svo til aldrei horft á Opruh áður. Þrufti ekki að hugsa mig lengi um til að komast að því að mér finnst Oprah Winfrey vera drasl. Henni tókst að láta öll viðtölin snúast um sjálfa sig og hvað hún mundi gera og hvað allar amerískar konur eru heppnar að búa í Ameríku. Fuss og svei!!! Hún bara greip framí og konurnar sem voru í viðtölunum áttu fullt í fangi með að klára setningarnar sínar. Svo fannst mér uppfjöllunin um Sádí Arabíu vera algjört rugl. Eina sem var minnst á var einhver ein kona sem var lamin í klessu af manninum sínum. Hvernig getur þetta hjálpað okkur að kynnast lífi fólks í öðrum löndum?!? Þetta ýtir bara undir fordóma. Ég varð bara reið við að horfa á þetta. Það eina sem mér fannst í lagi voru konurnar sem komu frá Ísrael og Palestínu. Þær virtust vera að reyna að tala raunhæft um ástandið. Annars fannst mér Svanhildur standa sig mjög vel, þá sjaldan sem hún fékk að segja eitthvað.
Annað algjörlega óskiljanlegt í Mörtu-heimi. Hvernig fór Eva að því að vinna Yaya í ANTM?!?! Ég hélt með Yaya og mér fannst hún miklu meira hip og kúl. Það var örugglega af því að Yaya þótti hafa dansað of mikið .... :)

Í fréttunum áðan var gömul kona. Hún sagðist prjóna mjög mikið. Nema á sunnudögum. Einu sinni dreymdi hana mann sem hafði drukknað. Hann hafði verið á bát sem hvolfdi og var sá eini sem bjargaðist ekki. Í draumnum sagði hann að það væri líklegast vegna þess að hann var í sokkum sem voru prjónaðir á sunnudegi. Gamla konan ákvað að storka ekki örlögunum og hefur ekki pjónað á sunnudögum eftir þennan draum.
Þar hafiði það.

Hressandi og skemmtilegt.
Ég skellti mér út á lífið í gær. Fór meira að segja í pils og allt. Ég skellti mér að sjálfsögðu á Sirkús og sat í 3 tíma. Eftir þriggja tíma setu, 3 maltflöskur og að minnska kosti 3 klósettferðir ákvað ég að yfirgefa samkvæmið og halda heim á leið. Það var nú samt gaman á meðan á því stóð. Hitti skemmtilegt fólk, spallaði og flissaði. Einhverjir óprúttnir aðilar ákváðu að taka af mér myndir og ég ákvað að verja rétt minn til einkalífs og heimtaði að myndinni yrði eytt. Það var samþykkt með öllum greiddum atkvæðum og ég hætti að rífast.
Það er stundum erfitt að búa í samfélagi með öllum þessum ofvirku hormónum.
Í dag er ég búin að halda frídag verkalýðsins hátíðlegan og gera ekki neitt.
Til hamingju með daginn!
Helvítis blogspot.... Núna mega allir giska á hvenær ég skrifaði þetta blogg!!!
dauði og ömurð :) nei nei þetta verður nú alltí lagi. Þetta er allt saman ágætt og Ísafjörður á morgun og ég er skræfa.

Á föstudaginn komst ég að því að það væri tími til kominn að koma sér úr soranum í Reykjavík og skella sér í Mývatnssveitina. Ég meira að segja tók á honum stóra mínum og ferðaðist með flugvél. Þeir sem þekkja mig vita að ég þjáist af flughræðslu á mjög háu stigi. Þess vegna var ég mjög ánægð þegar ég sá Sonju í innrituninni, ég réðst á hana og bað um að fá að sitja við hlið hennar í þessari hættuför. Það fór nú ekki betur en svo að þegar flugvélina byrjaði að hreyfast örlítið á miðri leið þá tapaði ég allri skynsamlegri hugsun og sneri mér vælandi að flugfreyunni og fékk að sitja hjá henni það sem eftir var leiðarinnar. Þuríður var svo indæl að sækja mig á flugvöllinn. Mikið var ég ánægð að sjá hana þegar ég kom, skjálfandi á beinunum, úr flugvélinni.
Síðan eru liðnir nokkrir dagar og ég er enn í sveitinni. Mikið óskaplega er þetta yndislegt líf. Ég er búin að vera mjög upptekin við að gera voðalega lítið. Ég er búin að lesa tvær bækur, fara tvisvar í lónið, tala við heimilisfólk og kíkja í heimsókn í Reynihlíð. Jú, ég er líka búin að fara nokkrum sinnum uppí bíl og skutla barninu á heimilinu hingað og þangað.
Ég ætlaði að fara heim í morgun en að sjálfsögðu hætti ég við. Það endar einhvern vegin alltaf með því að ég stoppa lengur en áætlað er. Núna er stefnan tekin á að fara heim á miðvikudaginn.
Já, það er fátt betra fyrir sálina en að komast uppí sveit og gera ekki neitt.
Svona ykkur til skemmtunar þá sparkar litla lífið óskaplega mikið þessa daganna en enn hefur enginn fengið að njóta sælunnar nema ég sjálf.

já já.
Það sem ég hugsa helst um á mun frekar heima á barnalandi heldur en hér. Það virðist óttalega lítið gerast í mínu lífi nema e-ð sem snýr að stækkun bumbu eða verkjum hér og þar. Ég fer ekki á fyllerí og eftir því sem dagarnir líða þá finnst mér barinn alltaf verða viðbjóðslegri og viðbjóðslegri. Skil ekkert í því núna að ég gat verið þarna endalaust. Þarf núorðið stundum að vanda mig við að hlusta á hjalið um þetta blessaða bar-líf. Þetta sem ég virðist vera búin að yfirgefa og ég er algjörlega sátt við það. Stundum kemur þó upp í kollinn á mér smávegis biturð. Bara smá, það er ég alveg viss um. Núna finnst mér það sem ég er að gera vera svo miklu merkilegra en það sem hinir eru að gera. Já, ég er miklu merkilegri en hinir.
Ég verð þó að játa að stundum er erfitt að vera bara einn í liði á móti rest. Ég og hinir.
Núna er ég heima í notalegu mömmuhúsi. Mér var skipað að taka mér veikindafrí yfir helgina. Þrýstingurinn er e-ð aðeins of hár og það er víst ekki gott fyrir mig. Held samt að það verði allt saman komið í lag á mánudaginn. Annars lítur allt bara vel út. Ljósið dafnar og stækkar og ég finn það hreyfast. Þetta er allt saman stórmerkilegt.

Tek það samt fram að það er alltaf, eða næstum því, gaman að hlusta á vini mína tala.

Asnalegt að mér skuli finnast ég vera skyldug til að blogga. Þá finnst mér tilgangur bloggsins vera horfinn. Skálda- og skriftargyðjan virðist hafa yfirgefið mig í bili.
Það gerist nákvæmlega ekki neitt. Jú jú alveg eitthvað. Maginn stækkar og fleira með. Sumarið nálgast. Allt fer að gerast hraðar. Það er eitthvað sem segir mér að tíminn líði hraðar á sumrin.
Jamm og já. Þá er það búið.

Þetta eru nú frekar óspennandi dagar. Rok úti. Fint í gær, gæti verið gaman í kvöld.
Orðin leið á þessum skrifum í bili. enter
Bið að heilsa. enter
:) skila því